De augustusoogst, met een vleugje juli

Ergens hiervoor heb ik gezegd dat de vakantie niet echt de periode is om boeken te stropen. Toch heb ik ook de voorbije maand één en ander opgeraapt, maar niet gecatalogeerd, en slechts heel even maar besnuffeld. Daarom nu vlug, voordat de film begint, een korte opsomming zonder commentaren. Die komen later wel.

Zij aan zij Autobiografie van Helen Joseph.
Zonen en minnaars van D.H. Lawrence.
Spreker met Wolven van Tara K. Harper.
Beknopte Handleiding van de echte Bierdrinker van Louis Verbeeck.
Stalin door Gustav Hilger. (Reeks Kopstukken uit de twintigste eeuw van Kruseman Den Haag)
Paul van Ostayen door Adriaan De Roover. (Reeks ontmoetingen van Desclée De Brouwer)
Stijn Streuvels door Filip de Pillecyn. (id)
Gerard Walschap door bernard Frans Van Vlierden. (id)
Felix Timmermans door José de Ceulaer. (id)
Ernest Claes door A. Van Hageland. (id)
Het Fregatschip Johanna Maria door Arthur Van Schendel. (Reeks Cahiers voor letterkunde Meulenhoff Educatief Amsterdam)
Vissen (Rebo uitgave) tekst van Karel Pivnicka en Karel Cerny. Naslagwerk.
Het Groot Bescheurboek door Kees van Kooten en Wim De Bie.
Luister van Spanje, delen I en II. In de reeks Europalia -85 España. Gemeentekrediet van België.

Broeder Max

In mijn voortdurende zoektocht naar interessante personen ben ik daarnet zonder het te willen uitgekomen op een blog over Broeder Max. Wie wil weten wie Broeder Max is, moet google maar ondervragen. In Limburg is hij in kunstenaarsmiddens zeker geen onbekende, en terecht.

Als je de website uitpluist, zul je versteld staan van het talent van die man. In de zijbalken krijg je een resem werken te zien, met bovendien een heleboel aha-erlebnisverwekkende commentaren. Mijn dag is nog maar 10 minuten oud, en kan al niet meer stuk.

Een portret van Louis Verbeeck (ja daar was ik naar op zoek, zie mijn bijdrage van gisteren - eh, daarnet) en Jos Ghysen, zelfportretten, maar ook van meer alledaagse personen en plaatsen. Ook een aantal religieus geïnspireerde werken, hoe kan het ook anders.

En dan zijn pentekeningen en lino's: bandversieringen voor "De Brugse Mastklimmer", of voor "Soo Moerman", "De moeder en de drie soldaten" en "Pukkie Pech" leggen perfect de link naar de literatuur. Het blijkt dat ik bij die afbeeldingen nooit bij de naam van de kunstenaar ben blijven stilstaan.

Deze droom-url vind je hier:

http://blog.seniorennet.be/vlaamse_schilders2/archief.php?startdatum=&stopdatum=86400

Veel kijk- en leergenot.

T. Van Gelie

De bekende Vlaamse Schrijver, groter nog dan Ernest Claes, en in eerbiedige bejegening door zijn modale Vlaamse lezer tot gebuur geworden van Flateur, ja!, die bekende Vlaamse Schrijver ligt hier in verkorte versie voor me.

Zoals dat nogal eens het geval is met religieuze litteratuur, heeft niet zijn eigen hand de pen gevoerd, nee, deze wereldse taak heeft hij gedelegeerd naar ene Elver Beeck, die voor de verkorting van dit Heilige geschrift de nodige kennis en relaties heeft of gehad heeft.

In opdracht van de Ster van Artesië, een zusterlichaam van de Ster van Betlehem, heeft Elver een "Beknopte Handleiding van De Echte Bierdrinker" geschreven. In nauwelijks achtendertig bladzijden, door een kwistig gebruik van tekeningen tot nog minder gereduceerd, laat de auteur de Vlaming kennis maken met de wereld van de Echte Bierdrinker.

Iedereen die in zijn leven al ooit eens, één enkele keer, de mystieke ervaring gehad heeft van het drinken van een gewone, per duizenden hectoliter per dag gebrouwen pils, op de juiste temperatuur geschonken in het correcte 33 cl-glas, gezeten op een wiskundig op het juiste ogenblik krakende stoel aan een net te kleine tafel waarop hij de moede armen laat rusten terwijl binnen oogbereik de schoonste studentin van het jaar zedig haar glas cola beblikkend de gedachten van de argeloze drinker langs enige naar onkuisheid neigende paden leidt, welnu die geluksvogel weet waar Leuven ligt, die genieter kent De Nechte Stella. (Leuvens: Stellá)

Afgestudeerd als hij is, of drievoudig gebuisd wie maalt daarom, hoort hij tussen de relikwieën van zijn studententijd, zoals daar zijn een stenen bierpot van de Bierkelder op de Oude Markt, zijn pet en lint en zijn Codex dit Heilige Werk in huis te hebben, hoort hij er regelmatig naar terug te grijpen, moet hij met eerbiedige regelmaat ... T. Van Gelie lezen.

Ik heb gezegd.

Bevallige Godin baart jonge God te Oudenaarde

Het is gebeurd: deze literaire antieke filosoof heeft door middel van een doorgedreven inspanning van zijn dochter het Walhalla van het vaderschap bereikt.

Noa is geboren halleluja, hallo!, heeft eigenwijs gekozen om op de sterfdag van de Goddelijke Elvis (en dus niet Costello, noch Peeters, maar wel de Goddelijke) de wereld te betreden, en heeft daarbij zoals het hoort nog vlug de medische staf die mijn dochter uitgebreid omringde een neus gezet door deze kleine stap voor de mensheid, doch grote voor hetzelfde mensje bijna twee weken voor datum te zetten.

Moeder, vader, zoon en grootvader stellen het wel, of, zoals kwatongen het een ietsje anders uitdrukten:

alles is goed verlopen,
(behalve voor de grootvader,
die was na een uur al bezopen).

Een leugen, een pertinente leugen! En ik kan het weten, want ik was er zelf bij.

surfen

De vakantie blijkt niet ideaal te zijn om bibliotheken uit te breiden, zelfs niet om ze op te bouwen, te kuisen, te herschikken of te catalogiseren. Een voor elke huisvader afgrijselijke combinatie van een in opruimwoede ontstoken echtgenote, en een ruimte parasiterende terug thuiskomende studente hebben mijn zolder voor mij tijdelijk onleefbaar gemaakt.

Die opruimwoede van mijn echtgenote is dan wel geïnitieerd door mijn verlangen om overtollige zeer nuttig geachte spullen, die nu nog de zolder als veilige haven hadden, containerparkgewijs, zo al niet kringloopwinkelgewijs uit mijn lebensraum te verbannen, het resultaat is dat de vrijkomende ruimte door de stapels prullaria, die een studente van kot terug in huis brengt, onmiddellijk gecomsumeerd wordt en voor het belgische bibliotheekwezen voor lange tijd nog verloren blijkt en blijft. Volzin waarover ikzelf niet weinig tevreden ben.

Aldus blijven natuurlijk de drie grote kartonnen kisten, vol met de laatste veroveringen op bibliofiel gebied en door deze nederige auteur veroverd in kringloopwinkels, op rommelmarkten en door niet aftrekbare giften (spijtig dat dat laatste nog niet mogelijk is) vierkant op de tafel staan, en vormen het onderwerp van verwijten die door het plaatsvervangend zuchten, en gezien hun oorsprong uit de echtelijke neus, voor dezelfde auteur nog draaglijk blijven en dus nog zolang mogelijk genegeerd.

Zodoende ben ik dan maar internet gaan exploreren, mijn zoon als grootste verbruiker van bandbreedte afwezig zijnde en mij aldus de gelegenheid latend het toetsenbord te bedienen. Een aantal links naar boekenblogs trok mijn aandacht, en ik verdronk weldra links en rechts overstappend in de boekeninformatie.

Zo verzeilde ik dan ook op de blog van niemand minder dan Kate Sutherland, Canadese jonge schrijfster van kinderboeken: http://www.katesbookblog.blogspot.com/. Moet je, via haar profiel, even die blogs bekijken waaraan zij meewerkt, of die ze geïnitieerd heeft! Alleen al zulk één personnage op internet legt via de honderden links die je dan kunt aanklikken een totaal nieuwe wereld open.

Maar niet alleen Kate Sutherland heeft deze namiddag mijn weliswaar korte aandacht gekregen. Er zitten hier op blogspot nog honderden andere mensen, bekend of minder bekend, die via hun blog een uitnodiging vormen om de wereld gewoon eens op een andere manier te bekijken. Hoeveel levens heeft een mens nodig om één honderdste van alle goede dingen te proeven?

Wie, zoals ik

Wie, zoals ik, de nacht niet bemint,
wie, zoals ik, het zwart van de nacht
het zwart van de slaap als verloren aanziet,
die houdt van de nacht, het zwart van de lucht,
die houdt van de nacht die hij toch niet bemint.

Ik ben de kampioen van het eerste vers. Tientallen wegen ontsporen uit deze aanzet. Ik daag elke lezer uit om nog een andere weg toe te voegen aan de mijne. Laat de bliksem en de donder, de regen, de plotse koude, de eenzaamheid van het tikkende uurwerk, de flauwte van de schemerlamp of het gesnurk van uw geliefde u inspireren tot een reactie. Een poëtische reactie. Ooit gehoord van interactieve poëzie? hier is de gelegenheid.

Ik daag iedereen uit, die zijn pen heeft gescherpt,
die zijn inkt heeft gestort in de pot van de nacht
in zijn strijd met de slaap toch het onderspit delft,
ik daag elkeen uit om zijn woorden te schenken,
aan de nacht van de zang, van de dichter die slaapt.

En als ik morgenavond, na een lange dag werken, ook slechts één dichtwerk vind dat mijn nacht kleuren kan,
zal het zwart van dees nacht, die de dichter bezang, in een vuurwerk van kleuren naar de nieuwe nacht gaan.

Een student is een vent...

Commilitones, Commilitoneskes!

Via LibraryThing doe ik de laatste dagen weer een boel nieuwe ervaringen op. Het is zulk een website waar de bezoekers een community vormen, en als je een beetje sociaal aangelegd bent, eindig je zoals elke (ex-) studax van schuimende in lege in schuimende in lege pint... Het kan een tijdje duren.

Literatuur, taalkunde, geschiedenis, in geen van deze vakgebieden draag ik een titel mee, maar als er maar niet al te diep op de onderwerpen ingegaan wordt, zodat je lekker badinerend toch een hele boel dingen opsteekt, kun je de gekste dingen tegenkomen.

Een van de bezoekers van die site heeft een opmerkelijke en zéér uit de hand gelopen hobby. Hij verzamelt alles wat het studentikoze leven aangaat, meerbepaald de mooie studentenliederen en alles wat erbij hoort. Zulk een persoon noem ik een echte ezel!

Beledig ik hem daarmee, Commilitones, Commilitoneskes? Ik hoop dat hij mijn epitheton ornans "echte" opmerkt, als hij puur toevallig deze bladzijde zou openslaan. Want dit hoort er echt bij, via de link "taalkunde". Welke student die ook maar een halve cantus heeft meegebalkt, kent het studentenlied "Student zijn" op de muziek van Armand Preud'homme niet? En is het niet de ridderlijke Eugeen die deze wijze woorden geschreven heeft? Juist.

Maar waarom zal iemand die een echte ezel genoemd wordt, zich beter niet beledigd voelen? Vraag dat een zichzelf respecterende ezel. Hij zal je meteen vertellen dat alleen een ezel met beperkte aansprakelijkheid zich een vent kan noemen. En een vent is een gecastreerde ezel, een ezel met beperkte aansprakelijkheid. Dus, Comilitones, Comilitoneskes, voor je begint te zingen tijdens een cantus, denk tweemaal na! En laat voortaan alleen de porren dat liedje maar zingen. Ze zullen er met misplaatst plezier aan beginnen. Alleen sommige heren met een verdacht hoog stemmetje mogen dan nog meezingen.

De geëerde woorden van Eugeen De Ridder krijgen plots een andere dimensie. De cantus wordt een bedenkelijke aanval op de mannelijkheid van de woerden. Zullen zij na de lektuur van deze blog nog met smaak en genoegen dit lied kunnen zingen? En zullen de porren, die met hun lief de zaal zijn binnengetreden, nog met zo'n vent naar buiten willen?

Ik stel voor bij het beëindigen van elke cantus een nieuwe gewoonte in te lassen, en aan de heren studenten toch eventjes de gelegenheid te geven met lage stem, en niet met een hoog piepstemmetje (tenzij de natuur het zo beschikt heeft...) balkenderwijs te bewijzen dat hij een vent dan wel een echte ezel is. Met uw relaties kun je dat toch wel bewerkstelligen, heer Praeses?

Geïnteresseerden kunnen de link onderaan de bladzijde onder vermelding van een gepaste titel terugvinden.

Een student is een vent

http://bibliothecastudentica.blogspot.com/

Een boontje voor Boontje

Tijdens mijn zoektocht naar info over Jeanneke Boon, de in 2005 overleden weduwe van Louis Paul Boon den anarchist, stootte ik op een webbladzijde die er mag zijn: nooit heb ik een vollediger overzicht gevonden van het werk en de wapenfeiten van de Aalsterse schrijver.

Het heeft geen enkele zin fragmenten hieruit weer te geven, alles staat er zo klaar en duidelijk, en hemels overzichtelijk opgesomd, dat het banaal zou zijn daar iets te willen aan toevoegen.

Ik hou het dus bij het zo tekenend citaat, waarmee die bladzijde afgesloten wordt, en raad iedere Boonliefhebber aan daar een link op vast te kleven.

Ik heb ze steeds opnieuw gezegd:
Ook al schop je 99 mensen op 100 een geweten,
er blijft dan nog een smeerlap over en die wordt president.
En als je naar die durft schoppen, vlieg je de gevangenis in.

http://www.geocities.com/Athens/Ithaca/2249/boonlouispaul.html

Mijn Vaderlijk Erfdeel, ook Patriomium genoemd

Mijn zoveelste strooptocht langsheen Vlaanderens ramsj heeft me een pareltje opgeleverd, dat ik niet onvermeld wil laten.

In 1876 werd in Nederland een werkliedenvereniging opgericht, van christelijke signatuur, door een man die zijn jeugd heeft weten voorbijgaan in een weeshuis, waarna hij een waterval van verschillende beroepen uitgeoefend heeft.

Klaas Kater, zoals hij heet, heeft ginder hetzelfde werk verricht als bijvoorbeeld een Pieter Daens gedaan heeft in Vlaanderen: de werklieden van de 19de eeuw een stem geven.

Dit boek, in 1927 uitgegeven onder de titel, die ook de naam van het Verbond was, en later ook het orgaan van de vereniging, namelijk "Patrimonium Vaderlijk Erfdeel", heeft een titel die zo richtinggevend is als de pest: men legde de christelijk geïnspireerde medemens met handen en voeten uit dat het woord Patrimonium niets anders betekende als het Vaderlijk Erfdeel, het bezit dat van vader op zoon werd doorgegeven. Materieel stelde dat in arbeidersmiddens wellicht niet veel voor, dus zocht men het in hogere sferen, en werd de samenwerking met als resultaat de materiële en geestelijke verheffing het doel dat in de christelijke omgeving moest verwezenlijkt worden.

Het vijftigjarig jubileum van de vereniging in 1927 was een uitstekende gelegenheid om terug te blikken, en de samensteller, de heer Hagoort, heeft dit op een schitterende manier gedaan: hij geeft een schets van de belabberde economische omstandigheden die de 19de eeuw kenmerkten. Daarna volgt een minitieuze beschrijving van de strijd om de arbeiders samen te brengen, en ze bijeen te houden in het Verbond. Hij doet dat op wetenschappelijke wijze, met zeer veel verwijzigingen en voetnoten, doch dat vreet de leesbaarheid niet aan, ook niet voor de ondertussen reeds meer gevormde arbeider.

Het boek bevat zeer fraaie fotografische portretten van de protagonisten van dit epos. De tand des tijds (om in den schonen stijl van weleer de pen te blijven voeren) heeft ingewerkt op het boek, maar het is prachtig in zijn ouderdom: de ouderdomstekens zijn eerder decoraties dan fouten. Bovendien heeft niemand ooit de eigendom van het boek opgeëist, zodat het originele beeld van het arbeidersfeestboek ten volle blijft verder bestaan. Het komt dan ook op een hoge plank te staan.

This is a Librarything

Als ik nu zeg dat ik sinds 1999 met internet om ga, lieg ik niet. En toch kom ik nog alle dagen dingen tegen die me voorheen onbekend waren, en die me nu hoogst interessant en nuttig toeschijnen.

Enige maanden geleden ben ik zo de website: www.librarything.com tegengekomen, zonder er verder iets mee te doen. Ik had het wel opgeslagen in mijn favorieten, maar tot nog toe wist ik niet wat ik ervan moest denken. De commentaren waren unaniem: mooi, maar met nog te veel feilen in de werking. Eén van de ergste verwijten was dat het contact met de grote wereldbibliotheken moeilijk waren. Sommige bibliotheken wilden wel hun catologus publiceren, maar laten gebruiken, dat ging al minder vlot.

Die euvels zijn voor de meeste bronnen nu uit de weg geruimd, er blijven nog wel bugs, maar goed, globaal gezien enzovoort.

Gisteren kom ik die verder ongebruikte link naar deze "favoriet" tegen, en ik besloot opnieuw een kijkje te nemen. Gevolg: vandaag heb ik me ingeschreven, en een eerste bespreking gedaan van het boek dat ik net uitgelezen heb: het in de vorige bijdrage besproken boek "Literaire Gids voor West-Vlaanderen".

Je kunt deze bijdrage lezen op : Literaire gids voor West-Vlaanderen door Fernand Bonneure , als de link van hieruit werkt natuurlijk. Zoniet, je kunt me vinden op :

http://www.librarything.nl/rss/reviews/Danny-Bloemenhof .

We zullen wel verder zien wat er van komt.